งานแฟตเพิ่งผ่านไปไม่นาน เผลอแป๊บเดียว ผมเล่นงานแฟตไปสามงานแล้ว ทั้ง ๆ ที่ยังรู้สึกว่าเมื่อวานตัวเองเป็นมือใหม่ในวงการอินดี้อยู่เลยผมจำวันแรกที่เล่นงานบุ๊คแฟร์ที่สวนสันติฯ ได้เลยว่าผมเดินตัวลีบ ไม่รู้ว่าคนอินดี้จะมองผมด้วยสายตายังไงคิดยังไงกะ "ไอ้หน้าเก่าเบอร์ใหญ่จากแกรมมี่" แต่พอรู้ตัวอีกทีตอนนี้ตัวเองก็มีแต่คนรอบ ๆ ตัวเป็นคนอินดี้ไปหมดแล้ว

ถึงวันนี้อยู่ดี ๆ ผมก็รู้สึกอยากจะบอกเล่าเรื่องที่อยู่ในใจมาแสนนาน นับตั้งแต่อยู่ในวงการดนตรี ทำไมผมถึงเลือกที่จะพูดในวันนี้ ก็เพราะว่าตอนนี้ผมพูดไ้ด้เต็มปากว่าขาของนักดนตรีคนนี้ได้ยืนคร่อมสองวงการ ทั้งใต้ดินและบนดิน แล้วเรื่องที่ผมจะพูดมันคืออะไร?

ตลอดเวลาที่เล่นดนตรี ผมรู้สึกถึงแรงเสียดสี ระหว่างสองวงการตลอด (Indy และ Mainstream) แม้ จะมีคนแย้ง (ในที่สาธารณะ) ว่า "ไม่จริงหรอก ดนตรีไม่มีความขัดแย้งเราทุกแนวเป็นเพื่อนกัน" แต่ยอมรับเถอะครับ ถึงแม้เวลาศิลปินสองวงการนี้มาเจอกันตามงานเทศกาลดนตรีใหญ่ ๆ หรืองานแจกรางวัล อะไรจะดูเค้าทักทายกันดี แต่พอหันหลังให้กัน ก็จะได้ยินพวกเรานินทาซึ่งกันและกัน เหน็บแนม การเล่นดนตรี ทำท่าล้อเลียนคนนั้นคนนี้ (ซึ่งใคร ๆ ก็ทำ) หรือไม่จริง? (ผมยังเคยทำพฤติกรรมแบบนั้นเลย) แรงเสียดสีกันนี้มีทั้งในมิติ ผู้นำเสนอ (ศิลปิน) และ ผู้เสพ (แฟนเพลง) ว่าวงการไหนดีกว่ากัน เพลงแบบไหนทำยากกว่ากัน ใครเก่งกว่า ใครมีคุณภาพกว่ากัน ใครจริงกว่ากัน บ่อยครั้งที่ผมอยู่ในสภาพ "นั่งภูดูเสือฟัด" เพราะด้วยความที่ตัวเองร่อนไปร่อนมาระหว่างโลกสองใบนี้ และดูเหมือนแต่ละคนก็จะพยามฉกฉวยความได้เปรียบจากการที่ได้อยู่ในแต่ละวงการ

-บางคนเคยเติบโตมีชื่อเสียงอินดี้ แล้ววันนึงเค้าก็ไปโลดแล่นในทะเลสายหลักหน้าตาเฉย แล้วก็ค่อนแคะว่าวงการอินดี้มัน "แอ๊บ"
-บางคนมาจาก Mainstream (ที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จนัก) ตอนนี้มาขลุกอยู่ในวงการอินดี้ ก็บอกว่านี่แหละตัวตนของฉัน ในวันนั้นหน่ะฉันไม่เต็มใจเลย (เหรอ)

ผมมองดูแล้วก็สงสัยว่า จำเป็นด้วยหรือที่เมื่อขาเรายืนอยู่ฝั่งไหน แล้วเราต้องแหกปากตะโกนชี้หน้าด่าคนที่ยืนอยู่ในฝั่งตรงข้าม ทำไมเราจึงมานั่งหาข้อดีข้อเสียของความแตกต่าง เพียงแค่เขาอยู่คนละโลกกับคุณ มีหน้าที่คนละอย่างกัน (ถึงจะเป็นนักดนตรีเหมือนกันก็เถอะ)

ปัจจุบันนี้ผมเดินออกมาจากถนนสายหลัก(ของดนตรี)ซึ่งอยู่มาหลายปีและกำลังสนุกสนานกับการเดินชื่นชมกับซอยเล็กซอยน้อย (ของวงการดนตรี) เหมือนกับเด็กวิ่งเล่นในแผนกของเล่นในห้าง แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องสะดุดนิดหน่อยคือ มีน้อง ๆ หลาย ๆ คนที่ได้พูดคุยกับผม มีทัศนะคติที่น่าตกใจ ไม่แน่ใจว่าเค้าพยามพูดเอาใจผมหรือเปล่า.... "โหพี่ มาทางนี้แหละใช่","เป็นอินดี้เจ๋งกว่าเยอะเลยพี่","ผมว่าแบบนี้ดีกว่านะ" ฯลฯ ใจนึงผมก็ได้แต่ค้อมหัวน้อย ๆ รับไมตรีจิต แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า มันก็พูดยากว่าแบบไหนดีกว่าแบบไหน(เพราะก็ต้องทำงานหนักกันคนละแบบ) เป็นแบบไหนแล้วเป็นตัวของตัวอง (มันก็เป็นตัวเองทั้งนั้นแหละ แต่คนละบริบทกัน)

ถ้าวันนี้มีคนให้ผมเลือกว่า Indy และ Mainstream อันไหนดีกว่า
คำตอบคือ

Mainstream= คุณกำลังชูมืออยู่กลางสเตเดียมที่มีเสียงโห่ร้องอย่างบ้าคลั่งของกองเชียร์จากการที่คุณได้ยิงประตูชัยให้ทีมในช่วงเวลาทดเจ็บ

Indy=คุณอยู่ในเสื้อตัวเก่งของคุณนั่งอ่านหนังสือในมุมที่สบายที่สุดของบ้านพร้อมกับจิบเครื่องดื่มแก้วโปรดของคุณ โดยมีแฟนคุณนอนหลับอยู่ที่ตักคุณ

จะให้ผมเลือกอะไรเหรอ........................ คุณหล่ะเลือกอะไร